จิตที่ยังไม่ได้ฟอก ยากนักที่จะเห็นนิโรธสัจ

ราชกุมาร ! ...ก็สัตว์เหล่านี้ มีอาลัยเป็นที่มายินดี ยินดีแล้วในอาลัย
เพลิดเพลินแล้วในอาลัย. สำหรับสัตว์ผู้มีที่อาลัยเป็นที่มายินดี
ยินดีเพลิดเพลินในอาลัยนั้น ยากนักที่จะเห็นสิ่งนี้ คือ ปฏิจจสมุปบาท
กล่าวคือ ความที่สิ่งนี้ ๆเป็นปัจจัยแก่สิ่งนี้ ๆ (อิทปฺปจฺจยตาปฏิจฺจสมุปฺปาโท)
และยากนักที่จะเห็นแม้สิ่งนี้ คือ นิพพาน
อันเป็นธรรมเป็นที่สงบระงับแห่งสังขารทั้งปวง
เป็นธรรมอันสลัดคืนซึ่งอุปธิทั้งปวง
เป็นที่สิ้นไปแห่งตัณหา
เป็นความจางคลาย เป็นความดับไม่เหลือแห่งทุกข์.

หากเราพึงแสดงธรรมแล้วสัตว์อื่นไม่พึงรู้ทั่วถึง
ข้อนั้นจักเป็นความเหนื่อยเปล่าแก่เรา, เป็นความลำบากแก่เรา.
โอ,ราชกุมาร ! คาถาอันน่าเศร้า (อนจฺฉริยา) เหล่านี้ ที่เราไม่เคยฟังมาแต่ก่อน
ได้ปรากฏแจ่มแจ้งแก่เราว่า : -
"กาลนี้ ไม่ควรประกาศธรรมที่เราบรรลุได้แล้วโดยยาก.
ธรรมนี้ สัตว์ที่ถูกราคะโทสะปิดกั้นแล้ว ไม่รู้ได้โดยง่ายเลย.
สัตว์ผู้กำหนัดแล้วด้วยราคะอันความมืดหุ้มห่อแล้ว
จักไม่เห็นธรรมอันไปทวนกระแส
อันเป็นธรรมละเอียด ลึกซึ้ง เห็นได้ยาก เป็นอณู" ดังนี้.
- ม. ม. ๑๓/๔๖๑/๕๐๙.
Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://dhamblog.wordpress.com/2009/03/27/buddha-talk-11/trackback/

%d bloggers like this: