สัตว์ผู้ไม่เป็นไทต่อความกำหนัด ย่อมหลงกาม

มาคัณฑิยะ !
แม้ในกาลอันยืดยาวนานฝ่ายอดีต
กามทั้งหลาย ก็มีสัมผัสเป็นทุกข์
มีความแผดเผาอันยิ่งใหญ่ มีความเร่าร้อนอันยิ่งใหญ่.
แม้ในกาลอันยืดยาวนานฝ่ายอนาคต
กามทั้งหลาย ก็มีสัมผัสเป็นทุกข์
มีความแผดเผาอันยิ่งใหญ่ มีความเร่าร้อนอันยิ่งใหญ่.
แม้ในกาลเป็นปัจจุบันในบัดนี้
กามทั้งหลาย ก็มีสัมผัสเป็นทุกข์
มีความแผดเผาอันยิ่งใหญ่ มีความเร่าร้อนอันยิ่งใหญ่.
มาคัณฑิยะ ! แต่ว่า สัตว์ทั้งหลายเหล่านี้
ยังไม่ปราศจากความกำหนัดในกามทั้งหลาย
ถูกกามตัณหาเคี้ยวกินอยู่   ถูกความเร่าร้อนในกามแผดเผาอยู่
มีอินทรีย์ (คือความเป็นใหญ่แก่ตน) อันกามกำจัดเสียหมดแล้ว
จึงได้มีความสำคัญอันวิปริตว่า
"สุข" ในกามทั้งหลายอันมีสัมผัสเป็นทุกข์ นั่นเอง, ดังนี้.

- ม. ม. ๑๓/๒๗๙/๒๘๔.
Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://dhamblog.wordpress.com/2009/03/27/buddha-talk-12/trackback/

%d bloggers like this: