ผู้ไม่รู้อริยสัจ ย่อมหลงสร้างเหวแห่งความทุกข์เพื่อตัวเอง อยู่ร่ำไป

ภิกษุทั้งหลาย! บุคคลเหล่าใด จะเป็นสมณะหรือพราหมณ์ ก็ตาม
ไม่รู้อยู่ตามเป็นจริง ว่า
"นี้เป็นทุกข์,
นี้เป็นเหตุให้เกิดทุกข์,
นี้เป็นความดับไม่เหลือของทุกข์,
และนี้เป็นทางดำเนินให้ถึงความดับไม่เหลือของทุกข์:" ดังนี้ แล้ว;
เขาเหล่านั้น ย่อม ยินดีอย่างยิ่ง ในเหตุปัจจัยเครื่องปรุงแต่ง
ชนิดที่เป็นไปพร้อมเพื่อความเกิด ความแก่ ความตาย ความโศก
ความร่ำไรรำพัน ความทุกข์กาย ความทุกข์ใจ และความคับใจ.

เขาผู้ยินดีในเหตุปัจจัยเครื่องปรุงแต่งชนิดนั้นๆ แล้ว
ย่อมก่อสร้างอยู่ ซึ่งเหตุปัจจัยเครื่องปรุงแต่ง
ชนิดที่เป็นไปพร้อมเพื่อความเกิด เป็นต้น นั้น ๆ.

ครั้นเขาก่อสร้างเหตุปัจจัยนั้น ๆ แล้ว
เขาก็ตกลงในเหวแห่งความเกิด ความแก่ ความตาย ความโศก
ความร่ำไรรำพัน ความทุกข์กาย ความทุกข์ใจ และความคับใจ นั่นเอง.

เราย่อมกล่าวบุคคลเหล่านั้นว่า
"เขาไม่พ้นไปจากทุกข์ ทั้งหลาย คือความเกิด ความแก่ ความตาย ความโศก
ความร่ำไรรำพัน ความทุกข์กาย ความทุกข์ใจ และความคับใจ ไปได้." ดังนี้.
- มหาวาร. สํ. ๑๙/๕๖๐/๑๗๒๙.
Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://dhamblog.wordpress.com/2009/03/30/buddha-talk-15/trackback/

%d bloggers like this: