ผู้รู้อริยสัจ หาหลงสร้างทุกข์ขึ้นเพื่อตัวเองไม่

ภิกษุทั้งหลาย! ส่วนบุคคลเหล่าใดแล จะเป็นสมณะหรือพราหมณ์ ก็ตาม
รู้อยู่ตามเป็นจริง ว่า
"นี้เป็นทุกข์,
นี้เป็นเหตุให้เกิดทุกข์,
นี้เป็นความดับไม่เหลือของทุกข์,
และนี้เป็นทางดำเนินให้ถึงความดับไม่เหลือของทุกข์:" ดังนี้แล้ว;
เขาเหล่านั้น ย่อม ไม่ยินดี ในเหตุปัจจัยเครื่องปรุงแต่ง
ชนิดที่เป็นไปพร้อมเพื่อความเกิด ความแก่ ความตาย ความโศก
ความร่ำไรรำพัน ความทุกข์กาย ความทุกข์ใจ และความคับใจเลย.

เขาผู้ไม่ยินดีแล้ว ในเหตุปัจจัยเครื่องปรุงแต่งชนิดนั้น ๆ
ก็ ไม่ก่อสร้างขึ้น ซึ่งเหตุปัจจัยเครื่องปรุงแต่ง
ชนิดที่เป็นไปพร้อมเพื่อความเกิด เป็นต้น นั้น ๆ.

ครั้นเขาไม่ก่อสร้างเหตุปัจจัยเครื่องปรุงแต่งชนิดนั้นแล้ว
ก็ ไม่ตกจมลงในเหว แห่งความเกิด ความแก่ ความตาย ความโศก
ความร่ำไรรำพัน ความทุกข์กาย ความทุกข์ใจ และความคับใจได้เลย.

เราย่อมกล่าวบุคคลเหล่านั้น ว่า
"เขา พ้นไปจากทุกข์ ทั้งหลาย มีความเกิด ความแก่ ความตาย ความโศก
ความร่ำไรรำพัน ความทุกข์กาย ความทุกข์ใจ และความคับใจ ไปได้" ดังนี้.
ภิกษุทั้งหลาย! เพราะเหตุนั้น ในกรณีนี้ พวกเธอพึง ทำความเพียร
เพื่อให้รู้ตามเป็นจริง ว่า
"นี้เป็นทุกข์,
นี้เป็นเหตุให้เกิดทุกข์,
นี้เป็นความดับไม่เหลือของทุกข์,
และนี้เป็นทางดำเนินให้ถึงความดับไม่เหลือของทุกข์:" ดังนี้.

 – มหาวาร. สํ. ๑๙/๕๖๑/๑๗๓๐.

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://dhamblog.wordpress.com/2009/03/30/buddha-talk-16/trackback/

%d bloggers like this: