ทุกข์ประเภทใหญ่ ๆ ก็มีพอแล้วสำหรับสัตว์จะสำนึกตัวมารู้อริยสัจ

ภิกษุทั้งหลาย! เปรียบเหมือนบุรุษ ตัดหญ้าไม้ กิ่งไม้ และใบไม้ ในชมพูทวีปนี้
นำมารวมไว้ในที่เดียวกัน;
ครั้นนำมารวมไว้ในที่เดียวกันแล้ว กระทำให้เป็นเครื่องเสียบร้อย;
ครั้นกระทำให้เป็นเครื่องเสียบร้อยแล้ว
ก็เสียบสัตว์ใหญ่ ๆ ในมหาสมุทร ที่เครื่องเสียบขนาดใหญ่,
เสียบสัตว์ขนาดกลาง ๆ ในมหาสมุทรที่เครื่องเสียบขนาดกลาง,
เสียบสัตว์ขนาดเล็ก ๆ ในมหาสมุทร ที่เครื่องเสียบขนาดเล็ก.

ภิกษุทั้งหลาย! สัตว์ใหญ่ ๆ ในมหาสมุทรยังไม่ทันจะหมด
แต่หญ้าไม้ กิ่งไม้ และใบไม้ ในชมพูทวีปนี้ก็หมดเสียแล้ว.

ภิกษุทั้งหลาย!
สัตว์ตัวเล็กในมหาสมุทรขนาดที่เสียบด้วยเครื่องเสียบได้โดยยากนั้น
มีมากกว่านั้นมากนัก. ข้อนี้เพราะเหตุไรเล่า ?

ภิกษุทั้งหลาย! เพราะมันมาก โดยตัวมันเล็ก, ข้อนี้ฉันใด;
ภิกษุทั้งหลาย! อบายก็กว้างใหญ่อย่างนั้นเหมือนกัน.

จากอบายที่กว้างใหญ่อย่างนั้นก็มี ทิฏฐิสัมปันนบุคคล หลุดพ้นออกมาได้
เขารู้ตามเป็นจริงว่า
"นี้ ความทุกข์,
นี้ เหตุให้เกิดขึ้นแห่งทุกข์,
นี้ ความดับไม่เหลือแห่งทุกข์,
นี้ ทางดำเนินให้ถึงความดับไม่เหลือแห่งทุกข์" ดังนี้.
ภิกษุทั้งหลาย! เพราะเหตุนั้น ในเรื่องนี้ เธอพึงประกอบโยคกรรม
อันเป็นเครื่องกระทำให้รู้ว่า
"ทุกข์ เป็นอย่างนี้,
เหตุให้เกิดขึ้นแห่งทุกข์ เป็นอย่างนี้,
ความดับไม่เหลือแห่งทุกข์ เป็นอย่างนี้,
ทางดำเนินให้ถึงความดับไม่เหลือแห่งทุกข์ เป็นอย่างนี้" ดังนี้.
- มหาวาร. สํ. ๑๙/๕๕๑/๑๗๑๙.
Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://dhamblog.wordpress.com/2009/04/01/buddha-talk-17/trackback/

%d bloggers like this: