ผู้ประกอบด้วยอวิชชา คือผู้ไม่มีความรู้สี่อย่าง

"พระองค์ผู้เจริญ ! พระองค์กล่าวว่า "อวิชชา อวิชชา" ดังนี้.
ก็อวิชชานั้นเป็นอย่างไร ?
และด้วยเหตุเท่าไร บุคคลจึงชื่อว่าเป็นผู้ถึงแล้วซึ่งอวิชชา ?"

แน่ะ ภิกษุทั้งหลาย! ความไม่รู้อันใด
เป็นความไม่รู้ในทุกข์,
เป็นความไม่รู้ในเหตุให้เกิดทุกข์,
เป็นความไม่รู้ในความดับไม่เหลือของทุกข์,
และเป็นความไม่รู้ในทางดำเนินให้ถึงความดับไม่เหลือของทุกข์ :
นี้เราเรียกว่า อวิชชา;
และบุคคลชื่อว่าถึงแล้วซึ่งอวิชชา ก็เพราะเหตุไม่รู้ความจริงมีประมาณเท่านี้แล.

"พระองค์ผู้เจริญ ! พระองค์กล่าวว่า 'วิชชา วิชชา' ดังนี้.
ก็วิชชานั้นเป็นอย่างไร?
และด้วยเหตุเท่าไร บุคคลจึงชื่อว่าเป็นผู้ถึงแล้วซึ่งวิชชา ?"

แน่ะ ภิกษุทั้งหลาย! ความรู้อันใด
เป็นความรู้ในทุกข์,
เป็นความรู้ในเหตุให้เกิดทุกข์,
เป็นความรู้ในความดับไม่เหลือของทุกข์,
และเป็นความรู้ในทางดำเนินให้ถึงความดับไม่เหลือของทุกข์ :
นี้เราเรียกว่า วิชชา;
และบุคคลชื่อว่าถึงแล้วซึ่งวิชชา ก็เพราะเหตุรู้ความจริงมีประมาณเท่านี้แล.

ภิกษุทั้งหลาย! เพราะเหตุนั้น ในกรณีนี้ พวกเธอพึง ทำความเพียร
เพื่อให้รู้ตามเป็นจริง ว่า
"นี้เป็นทุกข์, นี้เป็นเหตุให้เกิดขึ้นแห่งทุกข์, นี้เป็นความดับไม่เหลือแห่งทุกข์, นี้เป็นทางดำเนินให้ถึงความดับไม่เหลือแห่งทุกข์," ดังนี้เถิด.
- มหาวาร. สํ. ๑๙/๕๓๘-๕๓๙/๑๖๙๔-๑๖๙๕.
Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://dhamblog.wordpress.com/2009/04/11/buddha-talk-24/trackback/

%d bloggers like this: